De naam Standard Oil / Esso moest in de beginjaren letterlijk worden genomen.

Toen John Rockefeller met zijn onderneming begon, stelde hij vast dat de petroleumverkoop een grote chaos was. Kwaliteit en prijzen verschilden van plaats tot plaats. Hij besloot daarom een maatschappij op te richten die in de gehele Verenigde Staten petroleum zou verkopen tegen één standaardprijs en één standaardkwaliteit, via een organisatie van 'pedlars', venters die de petroleum bij de consument aan huis brachten.

Deze aanpak werd ook in de Benelux gevolgd.

Door de zeer arbeidsintensieve verkoop- en distributiemethode werkten direct of indirect duizenden mensen bij de APC.

Er was een fijnmazig netwerk van hoofddepots, depots en subdepots. Het wagenpark, dat uit paardentankwagens, honden- en handkarren bestond, was ook enorm uitgebreid. De APC beschikte over honderden trekpaarden en had een waar leger van koetsiers en staljongens in dienst. Indachtig Rockefellers credo - 'don't pay anyone a profit' - hield het bedrijf zoveel mogelijk in eigen hand.

Al deze activiteiten maakten de APC tot veruit de belangrijkste marktpartij. De maatschappij wist zich een marktaandeel van 80 procent te verwerven, zodat we gerust kunnen aannemen dat al onze groot- en overgrootouders zich ooit verwarmden, verlichtten en hun potje kookten met petroleum van de APC.

Toen de eerste auto's kort na de eeuwwisseling in het straatbeeld verschenen, verliep de verkoop van benzine langs traditionele kanalen.

De oude en vertrouwde petroleumdistributiepunten verzorgden ook de levering van benzine aan gemotoriseerde bedrijven en aan personen die zich een automobiel konden veroorloven. Aanvankelijk in vaten van 200 liter of in kisten waarin zes bussen van 10 liter zaten.

Dit omslachtige systeem maakte snel plaats voor een efficiëntere aanpak, waarbij garagebedrijven werden ingeschakeld. In 1919, dus nog net voordat de Nederlandse en Belgische tak van de APC uit elkaar gingen, kreeg de maatschappij haar eerste tankwagen, die benzine naar deze bedrijven vervoerde.

Het product werd vervolgens ten behoeve van de automobilisten in speciale bussen opgeslagen, waarvan er op een gegeven ogenblik honderdduizenden in omloop waren.

Benzinestations waren er toen nog niet. Pas in de jaren dertig begon de APC met het opzetten van een netwerk van benzineverkooppunten met handbediende pompen, eerst nog onder de naam APC maar al snel (om precies te zijn in 1931) wordt de merknaam Esso geboren.

Een geliefde locatie van het benzinestation was tegenover het café, zodat men eerst zichzelf en vervolgens de wagen van brandstof kon voorzien. Maar ook dorpssmeden, rijwielherstellers en andere ambachtslieden zagen een mooie bijverdienste in de verkoop van benzine.

In de loop van de jaren dertig kwamen er echter steeds meer gespecialiseerde benzinestations, zoals we die tegenwoordig kennen.